Annenin Suçluluk Duygusu Çocukta Kaygı Ve Öfkeye Sebep Oluyor

çocukta kaygı

“Çocuğumla Beraber İyileşiyorum” kitabının yazarı, Eğitmen ve Danışman Ebru Demirhan, çocuklarda kaygı ve öfke sebebi ve uygulanabilecekler ile ilgili öneriler verdi.

Bir çocuğun duygu durumunda kaygı veya öfkeli olmasının altında çok fazla etken olabiliyor. Aile içinde sevgi ve güvenin olmaması, anne babanın çocuklarında yüksek beklentileri, anne babaların kendi aralarında güç savaşları, geleceğe güvensizlik, toplumsal olaylardan çok fazla etkilenmek, çocukları fazla zorlamak, mükemmel olmalarını istemek, çocuğun ilgisiz hissetmesi, aile içinde ve okulda istismarlar, aileye güvenmemek, şiddet uygulamak, hakarete uğramak gibi etkenler çocuğun kaygılı olmasını ve iletişimi azaltmasına neden olurken öfkeli ve saldırgan olmasına da zemin hazırlamış olabilir.

Normal nedir? Çocuğun kaygılı veya öfkeli olması normal değil midir? Normal deyince genellikle problem yaratmayan, söyleneni yapan çocuklardan bahsederiz. Halbuki çocuklar “normal” tanımlamasının dışında hareket ediyorsa bazı şeyleri iyileştirmek ve daha iyiye ilerlemek içindir.

Aynı ailenin içinde bile çocukların yaşamları değişik olabilir. Çocuklardan biri neşeliyken diğeri öfkeli olabiliyor. Aynı davranışlar çocuğun kaygılı veya çekingen olmasını diğer çocuğunda öfkeli ve saldırgan yapıda olmasına neden olabilir.  Bir çocuğa “Sen yapamazsın” demek “Evet, ben yapamam, bu yüzden yapmamalıyım” demesine neden olurken diğerine de “Ben yaparım, sen de izlersin” dedirtebilir.

İşte tam burada anneler ya kendilerini suçlar ya da ailede veya çevrede suçlanılır. Anne ve çocuk arasında rahimde kordonla başlayan bağ hayatta devam etme prensibinden ötürü annenin hisleri çocuğunda cevap bulur ve bu evrensel bir kuraldır. Yani anne kendini suçlayıp, endişesini ve kaygısını arttırırsa çocuğu suçlanmayı arttıracak, endişe ve kaygıyı besleyecek biçimde davranır.

Çocuğumuz kaygılı ve öfkeliyse ne yapmalıyız?

Kaygılı ve çekingen olan çocukları zorlamayın. Çocukların size, kendisine ve hayata güvenmesini öğretin. Güvenmesi zaman alabilir, sabırlı olun. Kaygılı ve çekingen olalarının arkasında yatan sebebi anlamaya çalışın ve anlamak için çocuğunuzu tanıyın. Sebepleri anlamaya çalışırken suçlama, suçlanma, etiketleme ve yargılardan uzak durun gerçeği daha rahat anlayın.

Çocuğunuz öfkeli ise çocuğun enerjisini dönüştürebileceği, keyifli aktiviteler yapmasını sağlayın. Çözüm aramak istiyorsanız önce sorunu kabul edin. Çocuğunuzla konuşun, onu konuşturun.

Suçluluk duygusu bir anneye yakışmaz. Eğer çocuğunuza şiddet uyguluyor ve zarar veriyorsanız suçlu hissetmek yerine yardım alın. Kendinize ve anneliğinize güvenin.”